Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Ο πιο σημαντικός κανόνας του ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ.

Ο πιο σημαντικός κανόνας είναι ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μη διακόψεις την επικοινωνία με τα παιδιά σου ότι κι αν κάνουν


ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μη λέτε στα παιδιά σας τις παρακάτω εκφράσεις:
Οι μητέρες
Η ζωή είναι πάντοτε σκληρή.
Υπάρχουν και χειρότερα.
Πού έσφαλα;
Ρώτησε τον πατέρα σου              
Κλείσε αυτό το «καβουρντιστήρι»
******
Οι πατέρες
Η ζωή δεν είναι δίκαιη.
Μετριοπάθεια, παν μέτρον άριστον.
Επειδή φωνάζεις.
Ρώτησε τη μητέρα σου.
Η ζωή είναι πολύ σύντομη, δεν αξίζει να είναι κανείς δυστυχισμένος.



Αν θέλεις να έχεις μια σοβαρή συζήτηση με το παιδί σου, ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μην την ξεκινήσεις με τις παρακάτω εκφράσεις (που εγγυώνται ότι απογοητεύουν τους ανθρώπους):
  • Όταν ήμουν στην ηλικία σου…
  • Είναι καιρός να πάρεις καλούς βαθμούς, αλλιώς δε θα βγεις από το δωμάτιό σου.
  • Αυτό δεν είναι δική σου ιδέα, έτσι δεν είναι;
  • Τι χαμόγελο είναι αυτό;
  • Μετά από όλα όσα κάναμε για σένα.
  • Τι θα πουν οι γείτονες;
  • Μου λες αλήθεια;
  • Φρόντισε να ενεργείς σύμφωνα με την ηλικία σου, είσαι αρκετά μεγάλος πια.
  • Καλύτερα να μη μάθω.
  • Ρίξε λίγο τον εγωισμό σου.
Και καλύτερα —σαν απάντηση κάποιας έγνοιας ενός εφήβου— ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ να μην του πεις ότι δεν πρέπει να ανησυχεί. Πότε ήταν η τελευταία φορά κατά την οποία κάποιος σου είπε να μην ανησυχείς και σταμάτησες να ανησυχείς;

Η ΛΥΣΗ
Προσπάθησε να αντιμετωπίζεις ένα σφάλμα κάθε φορά. 
Να παίρνεις μέρος, μαζί με το παιδί σου, σε διάφορες δραστηριότητες που δίνουν εμπειρίες.
Βοηθήστε τα παιδιά να νιώθουν καλά γι ’ αυτό που είναιΜε το να λες στο παιδί σου όλα τα «μην» —μην καπνίζεις, μην πίνεις, μην παίρνεις ναρκωτικά, μην έχεις σεξουαλικές σχέσεις ή μην αργείς να γυρίσεις σπίτι τα βράδια— δε βοηθά και πολύ. Τα πολλά «μην» έχουν συνήθως το αντίθετο αποτέλεσμα.
Τα περισσότερα παιδιά εκτιμούν το γεγονός ότι οι γονείς τους έχουν καλές προθέσεις και, στην πραγματικότητα, το να τα πηγαίνουν καλά με τους γονείς τους είναι η καλύτερη ένδειξη καλής προσαρμοστικότητας.
Τι κάνουμε όταν η κακή συμπεριφορά του παιδιού επαναλαμβάνεται σε καθημερινή βάση;
Ας υποθέσουμε ότι το κυριότερο πρόβλημα είναι πως ο έφηβος συνήθως αργεί να γυρίσει σπίτι και ποτέ δεν επιστρέφει την ώρα που έχει συμφωνήσει με τους γονείς του – όπως, ας πούμε, τα μεσάνυχτα. Ενώ, λοιπόν, έχει υποσχεθεί ότι θα γυρίσει τη συγκεκριμένη ώρα, ο έφηβος επιστρέφει μια ώρα αργότερα, χωρίς να κάνει ούτε ένα τηλεφώνημα ότι θ’ αργήσει. Ο γονιός τον περιμένει ξύπνιος, εξοργισμένος που ο γιος/η κόρη δεν τήρησε την υπόσχεσή του/της και ανησυχώντας για το αν το παιδί του είναι καλά. Το παιδί πλησιάζει την εξώπορτα, βάζοντας τις τελευταίες πινελιές στο ψέμα που έχει κατασκευάσει για να εξηγήσει την αργοπορία του (τα πιο συνηθισμένα και αγαπημένα ψέματα είναι ότι χάλασε το αυτοκίνητο ή είχε πολύ κίνηση στο δρόμο).
Πείτε μόνο την έκφραση «Νιώθω πολύ απογοητευμένος που δεν τήρησες την υπόσχεσή σου» και βγες από το δωμάτιο. Αυτή η πρόταση είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσει ενοχές. 
Μην κάνεις το λάθος να έχεις ένα μεγάλο καβγά με το παιδί σου, οποιαδήποτε ενοχή θα εξαφανιστεί εξαιτίας του καβγά αυτού.
Ο στόχος είναι να δημιουργήσεις λογικές ενοχές.
Η δημιουργία ενοχών σε έναν έφηβο που δε συμπεριφέρθηκε σωστά, δεν είναι κακό. 
Οι λογικές ενοχές οργανώνουν το άτομο, το βοηθούν να αποφύγει να επαναλάβει κάποιους ανεπιθύμητους τρόπους συμπεριφοράς. Αυτές οι ενοχές μετατρέπονται σε εποικοδομητική δύναμη.
Πείτε ΟΧΙ στην επιβολή φυσικής τιμωρίας κάτω από οποιεσδήποτε προϋποθέσεις. Αυτό το είδος τιμωρίας έχει τάσεις να δημιουργεί ακόμα περισσότερο θυμό και αποξένωση και να εντείνει τη σύγκρουση. Ένα χαστούκι κλείνει ένα παιδί στον εαυτό του περισσότερο από καθετί άλλο.
Οι έφηβοι χρειάζονται πάνω απ’ όλα, αγάπη για να μπορούν να την επιστρέφουν και πληροφορίες που θα τους οδηγήσουν σε μια αυτο-αποκτημένη σοφία.
Αν όμως, το παιδί σου σε αποκλείει από τη ζωή του, όπως και να ’χουν τα πράγματα, χτύπησε την πόρτα του απαλά και πες του: «Γλυκούλι μου, σ’ αγαπώ. Θέλω να μιλήσουμε!» ή «Θα ’θελες ένα φιλί;» ή «Μπορώ να σ’ αγκαλιάσω;» ή «Νιώθω την ανάγκη να σ’ αγκαλιάσω».
Να επιμείνεις ακόμα κι αν το παιδί πει: «Φύγε».
Μην περιμένεις να έρθει η στιγμή όταν θα πρέπει να αντιμετωπίσετε κάποια κρίσιμη κατάσταση για να πεις στο παιδί σου ότι το αγαπάς. Τα παιδιά, ακόμα και οι έφηβοι, χρειάζονται πού και πού να τ’ αγκαλιάζεις ή να τα φιλάς χωρίς να υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος (ακόμα κι αν δείχνουν στην αρχή ότι δεν τους αρέσει).
Που και πού να τους λες: «Άκου, αν συμβεί κάτι, αν κάνεις κάποιο λάθος —όσο φοβερό κι αν είναι— θα ήθελα να το ξέρω. Αν υπάρξει ποτέ κάποια κρίσιμη στιγμή στη ζωή σου, θα ήθελα να μου την πεις. Δοκίμασέ με. Δε θα σε απορρίψω ποτέ. Θα σε βοηθήσω. Αλλά αν το ξεχάσω και δεν ανταποκριθώ κατάλληλα, θα πρέπει να μου το θυμίσεις εσύ».
ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μην πεις στο παιδί σου ότι δεν αξίζει τίποτα ή ότι είναι ηλίθιο, ίσως σε πιστέψει.
ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΟΤΕ μην του δίνεις την εντύπωση ότι δεν έχει καμιά δυνατότητα επιλογής: «Αν δεν πας στο κολέγιο» ή «αν δεν περάσεις στα μαθηματικά, είσαι καταδικασμένος». Πες του καλύτερα: «Εγώ θα ήθελα αυτό ή αυτό νομίζω πως είναι το καλύτερο για σένα Αν δε γίνει, θα σε βοηθήσουμε να βρεις κάτι άλλο».
ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ να μην κάνεις συγκρίσεις ενός παιδιού σου με τα άλλα και, πάνω απ’ όλα, προσπάθησε να επιτρέπεις στα παιδιά σου να εκφράζουν τη δυστυχία τους, τις απογοητεύσεις τους και τη θλίψη τους χωρίς να τους κάνεις να νιώθουν ανάξια ή ένοχα ή ότι σου λείπει η σύμπνοια ή η κατανόηση.
Η κυριότερες υποχρεώσεις ενός γονιού προς τα παιδιά του είναι:
—να τα αγαπά.
—να τα φροντίζει.
—να αυξάνει την αυτοεκτίμησή τους.
—να τα βοηθά να μετατρέπουν τα παθήματα σε μαθήματα.
Τα παιδιά τότε θα μπορέσουν να εξελιχθούν σε ανεξάρτητους ενήλικες και να εξακολουθούν να νιώθουν στοργή και αγάπη για σας.
Όλοι οι γονείς έχουν καλές προθέσεις, κάνουν λάθη και αγαπούν τα παιδιά τους. 
Οπότε, ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μην κατηγορείς τον εαυτό σου ή το σύντροφό σου.
Το νου σας. Εκτός από εσάς τα παιδιά τα επηρεάζουν, επίσης, οι φίλοι και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Οπότε όσο πιο σωστός είναι ο ρόλος σας τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα στην ζωή του παιδιού σας.
Ο πιο δύσκολος ρόλος είναι της μητέρας. Συνήθως, οι μητέρες κατηγορούν τον εαυτό τους για οτιδήποτε συμβαίνει. Επίσης δέχονται τους περισσότερους επαίνους αν τα πράγματα πάνε καλά. Αυτή η "πίεση" οδηγεί σε "γκρίνια". Μητέρες, ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μην γκρινιάζεται στα παιδιά και στον σύντροφο σας. 
ΠΡΟΣΟΧΗ δεν είναι ντροπή. Για τους γονείς που έχουν παιδιά τα οποία είναι «εκτός ελέγχου», συστήνω να έρθουν σε επαφή με τις διάφορες ομάδες επικοινωνίας.
********
Απόσπασμα από το βιβλίο του Sol Gordon – Όταν η ζωή πληγώνει
με στοιχεία από το antikleidi.com via ekdosi.com All rights reserved by sainis.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...